Είναι κανόνας: Για να κατανοήσει κανείς τι συμβαίνει γύρω του ένας τρόπος υπάρχει: να κρατά ότι λένε μόνο για να τα «μεταφέρει» στην πραγματική ζωή και να συγκρίνει. Τότε θα μπορέσει να συγκρίνει και να κρίνει τη διαφορά μεταξύ «λόγων και έργων». Τις τελευταίες δεκαετίες, από την εποχή του Ρήγκαν και της Θάτσερ, η ελεύθερη οικονονομία άρχισε να αποκτά μεσσιανικά χαρακτηριστικά. Χρειάστηκε όμως να παρέμβουν ο Κλίντον, ο Μπλέρ και ο Σρέντερ για να μετατραπεί η δοξασία σε δόγμα. Πλέον, το να αμφισβητεί κανείς τους «μετόχους και τους διευθύνοντες» τείνει να γίνει αμάρτημα ανάλογο με εκείνο της αμφισβήτησης του Πάπα ή του Πατριάρχη. Ευτυχώς η εποχή των ιεροεξαταστών έχει παρέλθει. Όμως, οι σύγχρονοι «ιεροεξεταστές» του νεοφιλευθερισμού χρησιμοποιούν άλλα όπλα: τη χλεύη, την απαξίωση  και την φίμωση.
Οι σημερινοί «ιεροεξεταστές» παραλαμβάνουν όποιον τολμήσει να διατυπώσει μία διαφορετική άποψη και τον αποδομούν συστηματικά μέχρι η φωνή του να πάψει να είναι πειστική. Και η αλήθεια είναι ότι σε σημαντικο βαθμό τα έχουν καταφέρει. Ευτυχώς όμως που υπάρχει η ζωή. Αυτή, καθημερινά προσφέρει εκατοντάδες παραδείγματα που κλονίζουν αλλά και κολάζουν συνάμα ακόμα και τον πιο φανατικό της θρησκεία της «ελεύθερης οικονομίας». Η κρίση των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ , σίγουρα έκανε πολλούς να αναρωτηθούν για την ειλικρινεια των «αγίων» της νεοφιλελευθερης θρησκείας. Η πείνα, η ανισότητα, τα panama papers μετέτρεψαν αυτή την αμφιβολία σε αμφισβήτηση. Και το πράγμα θα πηγαίνει έτσι …
Αν όμως θέλει πραγματικά να «μετρήσει» την «αγιοσύνη» των «αγίων» της ελεύθερης οικονομίας δεν έχει παρά να δεί το πως κάποιοι απο τους πιό σπουδαίους απο αυτους συμπεριφέρονται στο περιβάλλον. Και τότε θα διαπιστώσει ότι στην πραγματικότητα μιλάμε για σύγχρονους…Κορτέζ και Πιζάρο.
Αλλά ας πάμε τα πράγματα απο τη αρχή: Πρίν μερικές μέρες, στον διεθνή τύπο εμφανιστηκε μία έρευνα η οποία αποκάλυπτε ότι η  γεωργική εκμετάλλευση , η υλοτομία και οι εξορυκτικές δραστηριότητες έχουν ως αποτέλεσμα  να χαθεί  περίπου το  10 τοις εκατό των περιοχών άγριας φύσης του πλανήτη κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Πρόκειται για 3,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, αγριας φύσης κυρίως στον Αμαζόνιο και την Αφρική.Οι ειδικοί μάλιστα προειδοποιούν ότι εάν δεν δράσουμε σύντομα, θα απομείνουν  μόνο μικροσκοπικά υπολείμματα της άγριας φύσης σε όλο τον πλανήτη, και αυτό είναι καταστροφή για το κλίμα αλλά και για την ζωή ορισμένων  απο των πιο ευάλωτων  κοινωνιών.
Κλασσικό παράδειγμα της αποψίλωσης της άγριας φύσης είναι η Ινδονησία.Στο νησί των Παπούα, οι τεράστιες μονοκαλλιέργειες φοινικέλαιου έχουν καταστρέψει τεράστιες εκτάσεις άγριας φύσης.
Ο μεγαλύτερος υπεύθυνος για την αποψίλωση  των δασών στην Ινδονησία και στην δυτική Παπούα είναι μία κορεάτικη εταιρια που ιδρύθηκε το 1969. Σήμερα με  20.000 εργαζόμενους , έκτός απο την υλοτομική δραστηριότητα  δραστηριοποιείται στη βαριά βιομηχανία, στον εφοδιασμό , στα ακίνητα , στην χρηματοδότηση και  έχει γίνει επίσης ένας σημαντικός παραγωγός φοινικέλαιου. Σύμφωνα με δηλώσεις η εταιρία έχει εξαφανίσει περισσότερα από 50.000 εκτάρια τροπικού δάσους στην Παπούα και τη Βόρεια Maluku για να ανοίξει ο δρόμος για τις φυτείες φοινικέλαιου – συχνά μέσω παράνομης καύσης – και επιθετική επέκταση των εργασιών.
Αλλά και τα περισσότερα από τα άλλα νησιά της Ινδονησίας, όπως το Sulawesi, το Καλιμαντάν και η Σουμάτρα, έχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό αποψιλωθεί. Το φοινικέλαιο , που για λογαριασμό του θυσιάστηκαν τεράστιες εκτάσεις άγριας φύσης είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο αγαθό που χρησιμοποιείται παντού : απο τις πίτσες μέχρι τα καλλυντικά  και απο τις σοκολάτες μέχρι τις οδοντόκρεμες . Η κύρια χρήση του όμως αφορά στην παρασκευή  βιοντίζελ. Η παγκόσμια παραγωγή φοινικέλαιου έχει διπλασιαστεί κατά την τελευταία δεκαετία – εν μέρει λόγω της ευρωπαϊκής εντολές βιοκαυσίμων – και αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2050.
Και αυτή η τεράστιας κλίμακας αρπαγή γής πολλές φορές δεν γίνεται αναίματα.Περισσότεροι από τρεις άνθρωποι έχαν αν τη ζωή τους κάθε εβδομάδα το 2015, προσπαθώντας να προστατεύσει το περιβάλλον από βιομηχανικές δραστηριότητες.Τυπικό παράδειγμα η εξορυκτική δραστηριότητα. Κάποιες εταιρίες που παραβαίνουν τον νόμο προσλαμβάνουν παραστρατιωτικές ομάδες για να διώξουν τους αυτόχθονες πληθυσμούς. Εκείνοι που αντιστέκονται, ή που οργανώνουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας γίνονται  στόχοι. Οι Φιλιππίνες, για παράδειγμα έχει πλούσια αποθέματα χαλκού, χρυσού, νικέλιου και χρωμίτη.Οι εταιρείες εξόρυξης επεκτείνονται σε ανέγγικτες περιοχές όπως στην περιοχή Μιντανάο προκαλώντας τις αντιδράσεις των τοπικών πληθυσμών.Και αυτό επιφέρει την δράση αυτών των παραστρατιωτικων ομάδων.Στη Βραζιλία, οι δολοφονίες έχουν συνδεθεί με τις δραστηριότητες υλοτομίας σε απομακρυσμένες περιοχές του τροπικού δάσους του Αμαζονίου. Ενώ οι δραστηριότητες αυτές είναι παράνομες σύμφωνα με τη νομοθεσία της Βραζιλίας, οι εταιρείες ξυλείας προσλαμβάνουν συμμορίες για να εκφοβίσουν  τους τοπικούς πληθυσμούς ώστε να αναγκαστούν να παραχωρήσουν τη γη τους.Σημειώνεται ότι ένα  μεγάλο μέρος της  παράνομα υλοτομημένης ξυλείας στον Αμαζόνιο και αλλού πωλείται στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική.
Άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής με υψηλό αριθμό δολοφονιών ήταν η Κολομβία, το Περού και η Νικαράγουα.
Στο Περού τα τελευταία 20 χρόνια, το Yanacocha – δεύτερο μεγαλύτερο ορυχείο χρυσού στον κόσμο – βρίσκεται ψηλα στις Άνδεις. Εκεί βαριά μηχανήματα εξαφανίζουν  κόβει βαθιά κορυφογραμμές .
Οι επιχειρήσεις, με έδρα τις ΗΠΑ Newmont Mining Corporation και η περουβιανή εταιρεία Minas Buenaventura, ισχυρίζονται ότι ενισχύουν την τοπική οικονομία της ι φτωχότερης επαρχίας του Περού. Αλλά οι  ντόπιοι στην περιοχή της Cajamarca διαφωνούν.
Και αν γυρίσουμε λίγα χρόνια τον χρόνο πίσω θα βρούμε πολλά παραδείγματα για τις εκτεταμένες περιβαλλοντικές διαταραχές που έχουν διαπραχθεί από την εξορυκτική βιομηχανία:
Παράδειγμα πρώτο: στο πλούσιο σε πετρέλαιο δέλτα του Νίγηρα στη Νιγηρία, π.χ., οι εταιρείες πετρελαίου – συμπεριλαμβανομένης της ExxonMobil – μόλυνε τον υδροφόρο ορίζοντα αλλά και τους ψαρότοπους με περισσότερα από 2,4 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου που διαρρέει από το 1976 ως και το 1996, σύμφωνα με αναλύσεις της νιγηριανής κυβέρνησης.
Παράδειγμα δεύτερο:Η Rio Tinto πέταξε δισεκατομμύρια τόνους τοξικών αποβλήτων και ήταν συνένοχη στην κατασταλτική βία που οδήγησε σε πάνω από 10.000 θανάτους, σύμφωνα με μια ομαδική μήνυση  που κατατέθηκε το 2000.
Παράδειγμα 3ο :Η Gold Fields στη Γκάνα.Τοπικές ΜΗΚΥΟ και ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες είχαν καταγγείλει ότι οι εκεί δραστηριότητές της έχουν μολύνει τις υδάτινες οδούς με επικίνδυνα υψηλές συγκεντρώσεις βαρέων μετάλλων, στερώντας τις τοπικές κοινότητες από πόσιμο και αρδεύσιμο νερό. Η Anglo American .Ο πρώην Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποκάλεσε την εκμετάλλευση της γης και του νερού γύρω από τα ορυχεία της εταιρείας αυτής στη Γκάνα μια «παραβίαση του δικαιώματος των κοινοτήτων να διατηρήσουν ένα βιώσιμο περιβάλλον».
Και η φυσικά η λίστα δεν έχει τελειωμό και μαζί με αυτή οι «απορίες» για τα λόγια και τα έργα των ευεργετών …